Johnny Knoxville rozśmiesza osób przeprowadzając różne eksperymenty na własnym ciele, a także, razem z grupą własnych zwariowanych przyjaciół, wymyśla najbardziej nieprawdopodobne eksperymenty: wędruje po Japonii w przebraniu pandy, urządza wyścigi z przeszkodami na polu golfowym, a nawet stara się własnych sił w starciu z żywym aligatorem.

Opowieść o społeczeństwie widzianym oczami osób zaangażowanych w muzykę, którzy przy jej pomocy pragną pokonywać bariery i starają się przemienić świat, zaczyna się w latach 70. XX wieku na nowojorskim Bronksie, w miejscu narodzin hip hopu. Podróżując po świecie przekonujemy się, jak bardzo uniwersalna jest to kultura. We Francji skupiają się wokół niej arabscy i czarnoskórzy imigranci, w Niemczech stała się orężem ekstremalnych ideologii. W Izraelu dała początek dwóm szkołom: żydowskiej - syjonistycznej i palestyńskiej - antypaństwowej. W Senegalu z kolei zachęciła młodych do eksplorowania rdzennej kultury ich kraju, zaś w Kolumbii stała się ważnym medium dla potomków byłych niewolników.

Po zakończeniu II wojny światowej odnaleziono materiały filmowe, nakręcone poprzez hitlerowców w getcie warszawskim, w celach propagandowych. Film jest niedokończony, nie ma dźwięku, a jego tekst została zmanipulowana. Kolejne analizy historyków dowiodły, jak przekłamywano codzienne żywot w getcie, do wielu scen angażując aktorów albo zmuszając Żydów do odgrywania nieprawdziwych sytuacji. Yael Hersonski ukazuje jak precyzyjnie naziści sterowali i wpływali na masową opinię.

Takiego filmu jak „Kibol” jeszcze w Polsce nie było. Żartobliwie zaliczyć należałoby go do gatunku filmów wojennych. Powstawał bowiem na froncie wojny kibiców z premierem Donaldem Tuskiem. I toczy się w rytmie wojennego hip-hopu, czyli piosenek „Niespełnione obietnice” Legionu Szczęśliwa i „To my kibice” Berona. Jego autorzy byli pod stadionami, gdy trwały protesty kibiców Legii Warszawa, Lecha Poznań, Jagiellonii Białystok i Śląska Wrocław. Wielokrotnie kibice, widząc osobników z kamerą, odnosili się do nich podejrzliwie. Dopiero po wytłumaczeniu, że producentem filmu jest „Gazeta Polska”, zmieniało się to podejście. Wtedy do kamery godziły się wypowiedzieć osoby, które przenigdy nie wypowiedziałyby się dla TVN czy innych wielkich telewizji z obawy przed zmanipulowaniem ich wypowiedzi. Dodajmy, że filmem interesowała się także policja, która metodami operacyjnymi starała się ustalić, kogo to kibole zgodzili się wpuścić z kamerą do swojego „młyna”.

Ekipa "Jackass 3D" nakręciła więcej materiału, niż była w stanie wykorzystać w filmie, a w związku z jego dużą popularnością postanowiła niewykorzystane skecze wypuścić jako kolejny film. Co tu dużo gadać? Jak komu po Jackass 3D było niewiele to dobrze trafił. :)